بحثش همچین هم جدید نبود.اما یه سری مسائل پیش اومد.یه سری حرف ها زده شد که باعث شد به

فکر فرو برم.مسلمیه امسال بود که آقای مومنی حرف هایی که رو در این باب(استفاده از لفظ سگ در

اشعار) زدند که واقعا جالب بود.اما قبل از هرچیز باید مسئله رو پایه ای بررسی کنیم.به جمله تیتر دقت

 کنید.با این جمله خیلی کار داریم.این پست مروری است در بضاعت این وب در باب به کار بردن واژه سگ

 در اشعار مداحی.

ببیند دوستان.بحثی که در موردش داریم صحبت می کنیم یه مبحث نوظهور و جدید نیست.از گذشته ها

 و در اشعاری منسوب به حاج عباس قمی و حتی خیلی از عرفا نظیر این دست الفاظ رو می بینیم.حتی

به طور عامی تر توی داستان رسول ترک نمود داره.اما آیا واقعا میشه استفاده از لفظ سگ در زمان

گذشته رو با الان مقایسه کرد؟آیا میشه شرایط الان دستگاه سیدالشهدا رو با شرایط گذشته مقایسه

کرد؟اصلا همه این ها به کنار آیا ما می تونیم در سایه وفاداری به ارباب و توجهی این اصطلاح به این

 وسیله دست به هر فعلی و هر صدایی تو هیئت بزنیم؟

کمی دقیق تر بشیم.فکر کنم حول حوش سال ۸۱ بود که سبک شعر معروف "به من میگن سگ

 حسین"از مرحوم ذاکر مستمعین رو بعد از مدت ها با این لفظ آشنا کرد.لفظی که علارغم آن که درجه

 بالایی از عشق بازی با ارباب بود و دلالت بر وفاداری نوکر بر حضرت سید الشهدا بود جنجال و بحث زیادی

 رو تو محافل داخلی و خارجی به راه انداخت.در همین باب بود که چند سال بعد مرحوم ذاکر شروع به رفع

 ابهام از این مسئله کرد و طی سخنرانی یه سری مسائل رو برای من و شما مستمع باز کرد با این

 مضمون که:آقا من میگم سگ سیدالشهدا ام نه این که یه چهار پا شدم.میگن علی اسد الله.یعنی علی

 شیر خدا.(همون طور که منظورمون از علی اسد الله شجاعت شیر هستش نه ذات حیوان و چهار

پا.منظور از لفظ سگ وفاداری سگ هستش نه چیز دیگه)توجیهی که در جای خودش واقعا مناسب

بود.اما یه سوال به وجود اومد.آیا اگه واقعا منظور وفاداری سگ هستش پس این همه افعال و حرکات

اضافه که کم کم وارد هیئت شد چی بود؟مگه نه این که به قول خود مرحوم ذاکر  مقصد وفای سگ بود و

صدای سگ نبود؟پس این همه افعال که با نام عشق باری وارد این دستگاه شد چی بود؟سینه زنی با

همراه با عو عو و قلاده بستن و خیلی کار های دیگه....!رفقا مگه نه این که باید خودمون هم حواسمون

باشه که دست دشمن کور دل بهانه ندیم؟پس واقع داره چه اتفاقی می افته؟

سید علی مومنی مداحی که به جرئت می شه گفت در زمان های اخیر از طرفداران به حق این دست

 اشعار هستش و حالا چه خوب و چه بد توی هیئت ایشون هم از این دست افعال کم پیدا نمیشه.شاید

 براتون جالب باشه خود ایشون هم با استفاده از همین حرف مرحوم ذاکر این افعال رو رد کرد.

جلسه مسلیمه بود که ایشون طی صحبت هایی حرف های جالبی زد.با این مضمون که:آقا مگه خود

مرحوم ذاکر نگفت مقصد من وفای سگ بود و صداس سگ نبود؟پس این کارا چیه؟تو  سینه زنی عو عو

می کنی و قلاده می اندازی و این حرکات رو می کنی؟آهای تویی که می ری قلاده می خری میاری تو

هیئت.نمارت رو چه قدر اهمیت می دی؟اصلا احترام به والدین رو چه قدر اهمیت میدی؟

واقعا داره چه اتفاقی می افته؟بابا همه دارن میگن اگرم  قرار باشه از لفظ سگ استفاده کنیم(اونم

 توی جلسات خصوصی تر و عشق بازی بالا.)قرار نیست افعال اشتباه داشته باشیم.یادتونه که بحث رو با

 چه شعری شروع کردیم؟مقصد چی بود؟وفای سگ....!

ایشا الله جوری نشه که خودمون با دست های خودمون بهونه دست دشمن بدیم.خودمون هوای

خودمون رو داشته باشیم.می دونیم که دشمن حواسش به این جلساته.ما هم پس باید حواسمون

باشه.کسی منکر نیست که باید وفادار ارباب بود.حالا با هر لفظی.اما  این عو عو کردن و قلاده و اینا

 فقط تبلیغ منفی به بار می آره.اینا از هم جداس دوستان.

  ایشا الله با یه بحث مفید و کامل و جامع رزق شعور سینه زنی محرم امسال ارباب رو بگیریم.منتظر

نظرات شما دوستان در باب این پست فوق العاده مهم هستیم.یاعلی